O wyspie, której już nie ma

Wyspa Kale w archipelagu Wysp Salomona na Oceanie Spokojnym zniknęła w morzu 10 lat temu. Teraz tam, gdzie kiedyś była wyspa, pojawiła się teraz rzeźba z porowatego betonu, która w przyszłości stanie się zalążkiem nowej rafy, a na razie służy przelotnym ptakom jako miejsce odpoczynku. Autorem rzeźby jest Brytyjczyk Jason deCaires Taylor. Rzeźba nosi tytuł Syrena z Wysp Salomona. Jej modelem była mieszkanka archipelagu, aktywiska feministyczna i klimatyczna, Gladys Habu Bartlett.

Christian Thorsberg na google, 29 lipca 2026

https://www.smithsonianmag.com/smart-news/this-pacific-island-disappeared-under-rising-seas-a-new-sculpture-marking-the-spot-will-morph-into-a-home-for-seabirds-coral-and-marine-life-180989223/

Wyspa była mała, mierzyła 50 tys. metrów kwadratowych i była otoczona przepiękną białą plażą. Od 2008 roku 250 tysięcy mieszkańców Wysp Salomona musiało zmienić miejsce zamieszkania, bo ich wyspy lub ich wybrzeża zostały na zawsze zalane falami Pacyfiku. “Rok po roku”, mówi Gladys Bartlett, “patrzyliśmy jak podnosi się poziom morza, a nasz dom znika. Postanowiłam podzielić się ze światem naszą historią, a rzeźba naszej syreny jest w tej chwili nierozłączną częścią tej historii. To, co się zdarzyło, było ostrzeżeniem nie tylko dla nas, lecz dla całego świata.”

Konstantins Fuß

Monika Wrzosek-Müller

Die Kapitolinischen Museen – Musei Capitolini und andere Wunderwerke in Rom

Meistens suchen wir für unseren Ausflug nach Rom ein besonderes Objekt, eine spezifische Gegend aus. Die Piazza del Popolo darf nicht fehlen, aber da halten wir uns nicht länger auf. Die Touristenmassen im Zentrum der Stadt zwingen einen, genau zu planen, wohin, wann, wie lange…

Continue reading “Konstantins Fuß” →

The Wells We Did Not Dig

Alla Marchenko

Inheriting Places, Remembering Lives

Isaac dug anew the wells that had been dug in the days of his father Abraham and that the Philistines had stopped up after Abraham’s death; and he gave them the same names that his father had given them.
— Genesis 26:18, Parashat Toldot

We began our journey in Germany on November 11, Poland’s Independence Day, two days after the anniversary of the November pogrom of 1938, commonly known as Kristallnacht. It was a striking coincidence for a study trip devoted to Jewish history in the Polish-German borderland: one date celebrating Poland’s regained independence, the other commemorating the Nazi violence that marked a decisive escalation in the persecution of German Jews. In Frankfurt (Oder), a memorial stone marking the site of a synagogue destroyed in 1938 was surrounded by numerous memorial candles and wreaths. In Beeskow, Stolpersteine embedded in the pavement still had flowers and candles placed beside them. The commemorative calendar had left visible traces in the everyday landscape.

Our three-day educational journey, organized within the broader Terra Transoderana project, took us through towns and landscapes on both sides of the Polish-German border. Of the many places we visited, a few stayed with me—not necessarily because they were the most historically significant, but because they raised questions I could not easily leave behind.

Continue reading “The Wells We Did Not Dig” →

Wodny Don Kichot, czyli Marek Włodarczak (1)

alias Tabor Regresywny


Towarzystwo Filozoficzno-Kajakowe im. Kubusia Puchatka

Czy zawiodłem Pawła Krawczyka?
Na pewno wiele razy go zawiodłem, ale czy tak definitywnie? Nie byłem członkiem “Solidarności”, przyłączyłem się dopiero 13 grudnia. Nie dałem się kupić turystyce kajakowej ani wczasom pod żaglami, za to założyłem TFK im. Kubusia Puchatka.

Continue reading “Wodny Don Kichot, czyli Marek Włodarczak (1)” →

„Zweimal vier Brötchen“ von Gabriele Weber

Monika Wrzosek-Müller

In meiner Schreibwerkstatt lernen wir uns langsam kennen. Das ist wirklich ein Gewinn, auch wenn ich dadurch nicht viel mehr schreibe, doch schaue ich inzwischen etwas breiter auf den ganzen Prozess des Schreibens. Vieles, was ich am Anfang sofort und gleich und für gestern auf dem Papier festhalten wollte, erscheint mir heute unwichtig und vielleicht auch zu selbstbezogen.

Continue reading “„Zweimal vier Brötchen“ von Gabriele Weber” →

Wszystko pod naszym słońcem

Teresa Rudolf

Oczy –
fotografują, filmują,
od razu segregując obiekty,
które warto ocalić w sobie
na przyszłą tęsknotę,
wciąż kolorowe…

Lecz te inne uciekają 
chyłkiem,
by znienacka zacząć
straszyć
w jakimś czarno-białym
negatywie…

Uszy –
nagrywają pierwsze dźwięki:
ciepło, miłość, zachwyt
i śmiech,
uczą się już odróżniać
szmery salonów
od zgiełku
dzikiej dżungli

***

Nogi –
niektóre wrastają
w bezpieczną ziemię,
gdy raczkują, by z odwagą
móc kiedyś chodzić, biegać
i wciąż wędrować przez życie.

Inne, niepewne swojego
gruntu,
potykają się na prostej
drodze,
podobno „za mało pod
nogi patrząc”,

choć,
przecież uważają
jakże często
o wiele bardziej
niż każdy inny.

Ręce –
najpierw chwytają bliskiego człowieka,
potem z ciekawością poznają siebie
i rzeczy w najbliższym otoczeniu.

Niektóre już wtedy
zapamiętują świat
opuszkami palców,
by oddać go kiedyś
w dotyku –
takim, jakim jest,
lub tworząc z niego
własne dzieło.

Franciszek, wystawa, kino, wykład…

Nadesłał Mieczysław Węglewicz

Muzeum Archidiecezji Warszawskiej

27 października w Muzeum Archidiecezji Warszawskiej można było wysłuchać wykładu Łukasza Jasiny „Święty Franciszek – gwiazda kina”. To opowieść o tym, jak Biedaczyna z Asyżu, choć od stuleci nie żyje, stał się jednym z najważniejszych symboli filmowych XX i XXI wieku i bohaterem wielu reżyserów. Dlaczego kino tak pokochało świętego Franciszka i co w jego historii pociągało twórców tak różnych?
Nagranie towarzyszy wystawie „Poverello. Święty Franciszek z Asyżu”, która jest czynna do 10 stycznia 2027 roku w Muzeum Archidiecezji Warszawskiej, ul. Dziekania 1, od wtorku do niedzieli, w godz. 12:00–18:00.·



Św Franciszek – gwiazda kina | Łukasz Jasina | Wyład

Św Franciszek – gwiazda kina | Łukasz Jasina | Wyład