Ela Kargol
Japoński Zakątek, droga muru i kwitnące wiśnie
Blady ten róż w tym roku, wypłukany deszczem. Płatki sklejone, kolor rozmyty.
Jakby deszcz chciał wypłukać pamięć o miejscu.
Continue reading “Pod opadającymi kwiatami wiśni”
Ela Kargol
Japoński Zakątek, droga muru i kwitnące wiśnie
Blady ten róż w tym roku, wypłukany deszczem. Płatki sklejone, kolor rozmyty.
Jakby deszcz chciał wypłukać pamięć o miejscu.
Continue reading “Pod opadającymi kwiatami wiśni”Monika Wrzosek-Müller
Dolci, Cafés in Palermo
In Syrakus ist mir das nicht so aufgefallen, auch wenn die Dolci, die Süßigkeiten da ebenfalls außerordentlich gut waren. Doch in Palermo saßen wir immer wieder in einem wunderschönen, nach Wiener Art eingerichteten Café, also sorgfältig gestaltet, oft vertäfelt. In Italien gibt es im allgemeinen Bars, überall und um jede Ecke, selbst die kleinste Ortschaft kommt ohne eine anständige Bar nicht aus. Doch da ist die Bartheke das Wichtigste, manchmal stehen zwei, drei kleine Tischchen herum, meistens alles eng, voll, nicht zum längeren Verweilen gedacht. Natürlich gibt es auch fast museal anmutende Cafés, wie das Café Florio in Venedig oder Al Bicerin in Turin usw. Wenn die Sonne wärmer scheint, werden oft Tische und Stühle nach draußen gerückt; fast die ganze Piazza della Signoria in Florenz wird manchmal vom teuren Café Rivoire mit Beschlag belegt. Da sitzen die Menschen dann schon länger und zahlen für ihren Kaffee wesentlich mehr. Doch eine italienische Kultur der Cafés mit Kaffee und Kuchen, so wie sie in Wien, Prag, Warschau oder auch Dresden gepflegt wird, zum längeren Verweilen, habe ich erst in Sizilien und genauer in Palermo erlebt.
Continue reading “Dolci”Teresa Rudolf
***
Życie czyjeś, jakże często
kwiatem przebijającym
beton,
skup się uważnie;
słychać cichutkie pękanie,
a i też
pierwszy
szept
kwiatu…
***
Powietrze wibrujące
w błyskach słońca,
w świetle księżyca,
niesie niewidzialne
ślady całego świata…
kurz wielkich bloków,
gotowanych latem ulic,
też niesionych wiatrem
pyłki roślin lub insektów,
głosy miłości i nienawiści.
***
Wyobraź sobie;
Twój cień
nagle buntuje się,
i odchodzi
w swoją stronę….
Zaczyna swe życie
niezależne od ciebie,
już nie chce być twym
negatywem, bez koloru,
niosącym wasz plecak…
pełen chaosu, ciężaru,
a zanim gdzieś odejdzie,
oddzieli “ziarno od plew”,
czy chcesz też zobaczyć,
co tam w dwójkę macie?
Wyobraź sobie,
twój cień zniknie
z twym plecakiem,
a ty nie wiesz
co w nim,
czy to kamienie,
czy perły,
a… czego więcej?
Ewa Maria Slaska
Różne Don Kichoty przybyły z różnych stron świata.
1.
Pierwszy przybył z Palermo. Znalazła go nasza autorka podróżniczka (i czytelniczka niestrudzona) Monika Wrzosek-Müller. To Don Kichot taneczny.

Joasia Rubinroth











Przyp. od adminki: Zdjęcia autorka lub skrin z internetu; błagamy autorów zdjęć, aby nam darowali, ale to jednak pleśń, w Niemczech straszny temat, używamy skrinów Waszych zdjęć do ostrzegania tubylców, przed śmiertelnym niebezpieczeństwem 🙂
Konrad
Rok temu poleciałem z Londynu do Kalifornii – pierwszy raz na zachodnią półkulę.
Poza pobytem tam, może równie niezwykły był sam lot – bezchmurny, w godzinach dziennych, najpierw wzdłuż Wielkiej Brytanii, później nad Grenlandią, a w końcu nad północnymi terytoriami Kanady. Krajobrazy rzadko widywane i nieoczekiwane.
Continue reading “Grenlandia”Ewa Maria Slaska & Internet
Heute, am 23. April feiern wir den Welttag des Buches.
1995 erklärte die UNESCO den 23. April zum „Welttag des Buches“, dem weltweiten Feiertag für das Lesen, für Bücher und die Rechte der Autoren. Die UN-Organisation für Kultur und Bildung hat sich dabei von dem katalanischen Brauch inspirieren lassen, zum Namenstag des Volksheiligen St. Georg Rosen und Bücher zu verschenken. Er ist der Todestag von William Shakespeare und Miguel de Cervantes. Auch andere Persönlichkeiten der Weltliteratur feiern heute den Jahrestag ihrer Geburtstage oder Todes: Peruanischer Historiker Inca Garcilaso de la Vega, Autor der historischen Romane Maurice Druon, islandischer Nobelpreisträger Halldór Laxness, der berühmte Lolitas Autor, Vladimir Nabokov, bis heute sehr gut gelesen katalonischer Schriftsteller Josep Pla und ein kolumbianischer Schriftsteller und Journalist, Manuel Mejía Vallejo.
| Ich schlage ein paar Spaziergänge vor, die man selber unternehmen kann und, wie ich schon vorher angesagt habe, heute veranstalten WIR DREI (MY TRZY), Ela Kargol, Krystyna Koziewicz und ich ein Spaziergang durch den Dorotheenstädtischer Friedhof (Mitte, Chausseestr. 126). Hier ruhen u.a. Bertolt Brecht, Helene Weigel, Heinrich Mann, Christa Wolf, Anna Seghers, Arnold Zweig, Johannes R. Becher, Heiner Müller Edgar Hilsenrath und Daniel Chodowiecki Treffpunkt: Eingang Chaussee Straße 11:00 Uhr |
Ewa Maria Slaska
Bardzo lubię książki nieoczywiste i nie chodzi mi tylko o takie, gdzie tytuł jest enigmatyczny, bo skąd niby mamy wiedzieć, że Pan Tadeusz to ostatni zajazd na Litwie? Ale takie, gdzie długi czas a może nawet od początku do końca książki naprawdę nic nie wiadomo. Gdy Maria Iwaszkiewicz twierdzi, że napisała książkę o rozmowach ze swoim ojcem o jedzeniu, to tak naprawdę napisała o tych rozmowach malutki eseik, a całą resztę książeczki wypełniają przypisy, a w nich przepisy, jak ugotować, upiec, zrobić to, co z ojcem jedli. Podobnego zabiegu dokonał Vladimir Nabokov w książce Blady ogień. Jest to przedmowa napisana przez fikcyjnego wydawcę do fikcyjnego poematu napisanego przez fikcyjnego dwudziestowiecznego poetę amerykańskiego o fikcyjnym księciu Zembii i jego ucieczce po objęciu władzy przez rewolucjonistów (oczywiście fikcyjnych), a tak naprawdę pean owego wydawcy na własną cześć. Taką właśnie niedużą i całkowicie nieoczywistą książeczkę znalazła dla mnie i nabyła w antykwariacie moja siostra.
Continue reading “Książki nieoczywiste (Powrót Don Kiszota)”Ewa Maria Slaska
Rozmyślania po lekturze kilku książek i obejrzeniu kilku filmów
Starość już wiele dziesięcioleci temu została przez komercję odkryta jako nowy target. Najlepszym przykładem tego był amerykański serial Golden girls nakręcony w latach 80. Trzy kobiety w średnim wieku i stara matka jednej z nich zachęcały widzynie do wydawania pieniędzy na ubrania, kosmetyki i sport, bo w każdej chwili i z każdej strony mógł nadejść “On” i się nimi na serio zainteresować.
Był to miły obrazek, zapewniający, że starość to różowe legginsy, różowe włosy i różowe okulary.
Continue reading “Starość w XXI wieku”